گل محمدی به یاد ماندنی - کعبی فراموش ناشدنی - فقط فردوسی پور

بعضی وقت ها هرکسی اشتباهای ابلهانه می کنه و بعداً خودشو ملامت می کنه؛ مثل من که امروز با عجله رفتم خانه تا بازی ایران و مکزیک را ببینم؛ منی که فوتبالی نیستم!
اعصاب من از اینکه تیم ایران باخت، خورد نشده. من با اینکه تیم ها را خیلی نمی شناسم، با پرس و جویی که در مورد تیم مکزیک کردم، توقع نداشتم که ایران ببرد،؛ شاید مساوی.
اما نیمه اول خوب بازی کردند و حتی به برد هم امیدوار شدم.
با این حال اینقدر دمغ نمی شدم حتی اگر 5 گل می خوردند، فقط به این شرط که خوب می باختند، به شرط اینکه باختشان بچه گانه نبود.
من که مثل امروز اگر با رفقا صحبت کنم، به جای «باتیستوتا» می گویم همان آرژانتینی موبلند که همزمان مارادونا و بعد از او بود و بعد بچه ها کمک می کنند که نامش را به یاد آورم، منی که اگر تلاش کنم حداکثر اسم 20-30 بازیکن فوتبال را به خاطر می آورم، هرگز نام کعبی را فراموش نمی کنم و البته گل محمدی را.
اگر کعبی به عقب پاس نمی داد، اگر میرزاپور توپی را که الکی به عقب فرستاده شده بود، با دقت پس می فرستاد، اگر تیم واقعاً آماتورمان، بعد از گل دوم به کلی از هم نمی پاشید، اینقدر از این باخت پکر نمی شدیم، و البته اگر گل محمدی آن گل را هم نمی زد ...!
من نه برای اعتراض، بلکه برای آرامش بیشتر، دو بازی دیگر این تیم را نمی بینم؛ بعداً نتیجه اش را از شما می پرسم.

بعد از تحریر: راستی خیلی دلم خنک شد از اینکه فردوسی پور یه حرفایی زد، مثلاً اینکه این اولین باره که توپ به دایی می رسه یا اینکه اگر 5 سال پیش بود شاید دایی این توپ را گل می کرد و ...