فضایی برای خود بودن

متأسفانه یکی دو ماهی است که به دلیل مشکلی که فعلاً مرتفع نمی شود، دسترسی ام به اینترنت چندان آسان نیست و درست در همین برهه تصمیم گرفته ام که باز وبلاگم را فعال کنم، این تصمیم هم البته مبتنی بر احساس نیاز بوده است، احساس نیاز به نوشتن. من که همواره با نوشتن، رفیق بوده ام، و حالا با شرایط موجود، از شرایط روز گرفته تا گرفتاری های شخصی، مدتی است که از نوشتن باز مانده ام و کم کم احساس کردم که ذهن نوشتاری ام در حال به خواب رفتن است، به وبلاگ پناه آوردم بلکه باز هوشیار شود.

پست قبلی ام که چندان قابل توجه نبود مورد مهر حنیف عزیز واقع شد، هم به آن لینک داد و هم کامنت تشویق کننده ای گذاشت:
 محمد جان بنويس، عالي بود
در صورتی که خودم می دانم که آن مطلب تا این اندازه سزاوار توجه نبوده است. البته حنیف همیشه به من لطف داشته است؛ مثلاً همین چند روز پیش وقتی درباره مشکل فنی وبلاگم با او مشورت کردم، علی رغم گرفتاری هایش، بدون آنکه من از او بخواهم، قول داد که خودش مشکل را بررسی و حل کند. یعنی اینکه حنیف همیشه به من لطف داشته است، اما این تشویق هایش برایم بسیار با ارزش و البته انگیزه بخش بوده است.
همین طور توجه خواهر عزیزم ندا، که مرتباً به وبلاگ من سر می زند و برای مطالبم کامنت می گذارد. توجه او بسیار برایم ارزشمند است.

در این روزها که علی و نادر می روند و  الپر هم که « با آنكه با كار علي معظمي و نادر فتوره چي مخالف است  كه برداشته اند  يكهو وبلاگشان را تعطيل كرده اند» اما شاید همین روزها بردارد و یکهو وبلاگش را تعطیل کند، این تشویق ها قوت قلبی است.  اظهار نظر دکتر کاشی در این مورد البته چراغ راهی است. ایشان رهنمود نداده اند، اما نوشته اند که وبلاگ چه فوایدی برایشان داشته است، و این برای اینکه بدانیم چه انتظاراتی از وبلاگ می توانیم داشته باشیم، یا وبلگ نویسی چه نیازی را از ما مرتفع می کند، راهگشاست. نوشته دوست دیریافته ام خشایار سجادی را هم با این پس زمینه بخوانید.
نکته ای به ذهنم می رسد آنکه این دوستان همه سابقه روزنامه نگاری و نگاه رسانه ای به نوشتن را دارند. نادر نوشته است که تجربه وبلاگ نویسی اش «خاصیت مثبتی داشت و آن هم درک بی تاثیری بود». به پست قبلی اش درباره احمدآقا نگاهی بیاندازید، نادر جان خودت یک مروری بکن! انتظار چه تأثیری را داشتی از این نوشته؟
به نظر من تأثیر وبلاگ بیش از آنکه بیرونی باشد، درونی است و بیش از آنکه متوجه دیگران باشد، متوجه خود ماست.
در ضمن ما چه ملاکی داشته ایم یا داریم که نوشتن ما در روزنامه ها چقدر مؤثر - به همان معنای سازنده ای که نادر در نظر دارد - بوده است؟ بله شاید بازتاب داشته است، اما این بازتاب ها هم باز در فضای رسانه بوده است و البته هرگز مترادف تأثیر نیست.

باری؛ بنویسیم برای خودمان ...

به پرستوی عزیز تبریک می گویم برگزیده شدن دموکراتیکش را. این گزینش بسیار ارزشمند است و باید موجب مباهات پرستو باشد. چه خوب است اگر پرستو هم در باره انگیزه ها و نیاتش از از وبلاگ نویسی برایمان بنویسد.

به حرف های صمیمانه جواد عزیز نگاهی بیاندازید ... جواد به عنوان آدمی که هست ... سیاسی نویس است و ذهن تحلیل گر سیاسی دارد، پس از سیاست هم می نویسد و گمان نکنم که تصور می کند که نوشته های سیاسی اش اثر متفاوتی از نوشته های ورزشی اش داشته باشد، خوب فوتبال دوست و آرژانتینی دوست است، از فوتبال هم می نویسد. دارد پدر می شود - برای چندمین بار هم تبریک می گویم و هنوز جا دارد - خوب از احساسات پدرانه هم می نویسد، عنوان مطلبش را هم می گذارد «پرهام»؛ روح یک جهان بی روح که می فهمیم اهل مطالعه و فوکو خوانی هم هست. خوب این خود جواد یا بخشی از خود جواد است.

وبلاگستان فضایی است سزشار از دوستی های نزدیک، همفکری و حتی همراهی و وبلاگ امکانی است برای خودنگری و خود شناسی و بازیابی خود.